تولدت مبارک!

خیلی زودتر از اونی که فکرشو کنم این وبلاگ 2 ساله شد!

از وقتی اومدم دماوند حدودا 2 ماه گذشته. خیلی زود گذشت. سرم شلوغ بود، حالیم نشد. اینقد به زندگی تنهایی عادت دارم که اصلا بهش فکر نمیکنم.

 

گل!

تازه دارم میفهمم بوروکراسی یعنی چی. یه سری کارا هست که فقط اگه یه چند نفر آدم چیز فهم بشینن روش فکر کنن میتونن راههای خیلی بهتری برای انجامش پیدا کنن.

 

حقه بازا

آدمای حقه‌باز رو راحت میشه تشخیص داد.

بعضیا از مشتریای ما بیشتر حساسیت نشون میدن. اتفاقا بیشتر سعی در آوردن دلیل و مدرک میکنن تا نشون بدن حق باهاشونه. بیشتر حرف میزنن. سعی میکنن نشون بدن با آدمای مهم یا مرتبط در ارتباطن. حتی اگه حق باهاشون باشه، بیشتر تو کارشون دقیق میشم تا یه گیری پیدا کنم. بعضیاشون واقعا هیچ مشکلی ندارن. ولی معمولا آدمای حقه باز اینجورین. یکیشون بود یه نهری رو پر کرده بود. بعد به زور میخواست بگه که مسیر نهر از یه سمت دیگه بود. حتی اصرار داشت که بگه اینجا که واستادیم سربالاییه آب نمیره! انگار من کورم نمیبینم! حتی بیشتر از شاکیش دنبال پرونده بود.

 

دوباره!

می‌خوام اینجارو فعال کنم. از لوگو شروع می‌کنم!

 

نمی دونم

دوست دارم بنویسم. اما نمی دونم چرا نوشتنم نمیاد!

 

حصاربن

پاییز حصاربن.

       

 

تبریزی

درخت قالب اینطرفا تبریزی و بید. این بیدای غیر مجنونم قشنگنا!